'EEN HEEL LEVEN'
EMOTIONEEL NALATENSCHAP
Waarover gaan deze workshops?
Het zijn levenskronieken als verhalen met beelden zonder woorden over dierbare herinneringen.
Het zijn beelden gevuld met graag zien, vol mijmeringen om te koesteren.
De voorwerpen en herinneringen die je van iemand koestert zijn voor jou bijzonder en hebben een eigen verhaal.
Haar lievelingsparfum die ze hoog op de kast bewaarde zodat de kleinkinderen er niet mee zouden spelen. Haar mooiste porseleinen tasje dat ze alleen gebruikte wanneer er bezoek kwam en waar haar rode lippenstift steevast een markering naliet. Haar ringen, die ze ALTIJD allemaal tegelijkertijd droeg. Zijn vingerhoed die hij altijd bij zich had. De buste van een vrouw die werd toevertrouwd aan de familie en waarop hij steeds zijn pet legde wanneer hij thuiskwam.
Portret van mijn grootmoeder, Marguerite Caron
WANNEER VOORWERPEN EEN VERHAAL MOGEN VERTELLEN
Spullen zonder herinneringen zijn gewoon voorwerpen. Voorwerpen met herinneringen vertellen iemands verhaal.
Je kan ze fotograferen om te catalogeren, een vorm van documenteren.
Maar je kan ze ook op zo'n manier in beeld brengen dat de voorwerpen de kans krijgen om hun verhaal te vertellen.
Het verhaal dat de mogelijkheid in zich heeft om generaties met elkaar te verbinden zonder dat ze elkaar 'echt' kenden.
In het nalatenschap van iemand zitten veel meer laagjes dan alleen de voorwerpen die ze achterlieten. De herinneringen aan wie ze waren, waar ze in geloofden, waar ze voor stonden, die kleine schijnbaar vluchtige dingen, ... die wil ik helpen bewaren.
Een heel leven, VOOR ALTIJD.
Net zoals zij was haar overgrootmoeder gek op ringen. Hoe meer er aan haar vingers pasten hoe beter. Ze hebben elkaar nooit gekend. De ringen zal mijn dochter ooit erven.
Wanneer ze het doosje krijgt, krijgt ze geen ringen, maar krijgt ze een klein stukje uit het leven van haar overgrootmoeder. Het stukje dat haar zo typeerde.
